سیمای کاخک

آغاز آشنايي داريوش ارجمند و داوود کيانيان با دکتر شريعتي از ستاد جمع‌آوري کمک به زلزله‌زدگان آغاز مي‌شود. در 9و۱۰ شهريور ۱۳۴۷، زلزلۀ شديدي جنوب و شرق خراسان را تکان مي‌دهد و ضمن نابودي پانصد روستا، در شهرهاي فردوس، کاخک، گناباد، بيرجند، قائن و ... صد‌ها کشته بر جاي مي‌گذارد. اين زلزله به نام‌هاي ديگري همچون زلزله جنوب خراسان و زلزله دشت بياض هم معروف است.

گروه‌هاي مختلفي براي کمک به مردم دست به کار مي‌شوند. آيت‌الله سيدعلي خامنه‌اي با گروهي از طلاب از يک سو و گروه‌هاي دانشجويي نيز از سوي ديگر. به طور خاص، از طرف دانشکدۀ ادبيات دانشگاه فردوسي، گروهي براي تهيۀ گزارش از وضعيت زلزله‌زدگان عازم منطقه مي‌شوند. دکتر شريعتي هم که ازسوي دانشجويان براي شرکت در عمليات امدادرساني دعوت شده است، با کمال ميل همراهي با آنان را مي‌پذيرد. شريعتي در نوشته‌هاي خود، از ناتواني و درماندگي گروه درمقابل وسعت و عظمت فاجعه تصويري زنده و ملموس ترسيم کرده است. نبود تجهيزات امدادي و فرياد و شيون مردم، آنان را مجبور مي‌کند دوشادوش روستاييان، تکه‌هاي سنگ و آجر را کنار بزنند و مجروحان و کشته‌شدگان را با دست خالي از زير آوار بيرون بکشند.

پس از بازگشت به مشهد، شريعتي و سهامي تصميم مي‌گيرند همزمان با برخي از نهادهاي دولتي و طلاب و روحانيون مشهد که پايگاه امدادرساني منطقۀ فردوس را اداره مي‌کرده‌اند، دانشجويان را هم در تشکيلات امدادرساني به مناطق زلزله‌سازماندهي کنند. چون هنوز سال تحصيلي ۱۳۴۷ آغاز نشده بود، از ساختمان‌هاي دانشکدۀ ادبيات مشهد (سه‌راه ادبيات فعلي) به‌عنوان پايگاه جمع‌آوري کمک‌ها استفاده مي‌شود.